[Translate] xxxHOLiC 157
posted on 03 May 2008 09:21 by hozenki in Translation, xxxHOLiCและแล้วเรื่องต่างๆก็เริ่มจะคลี่คลาย
ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบคุณทุกคอมเมนต์ในเอนทรีแรกมากนะครับ ^ ^
จะพยายามอัพและแปลอย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่รู้ว่าเปิดเทอมจะทำได้รึเปล่า - -"
พอดีเมื่อคืนเห็นสแกนโฮลิคออกแล้วเลยนั่งอยู่แปลซะ.....ดึก......
ตื่นมาตอนเช้าๆนี่มึนมากมาย ชนิดเกือบกลิ้งตกบันไดเลยล่ะ
แต่ตอนนี้ยามสาย คืนชีพแล้วครับ ว่ะ ฮะๆๆ
=======================================
มาเข้าเรื่องแปลดีกว่า หลังจากพล่ามมาซะนาน ^ ^"
เวลาแปลลงนี่ผมแปลเฉยๆนะฮะไม่ได้ใส่เอฟเฟกต์ประกอบ
สาเหตุก็เพราะขี้เกียจพิมพ์คร้าบ~! (ได้ใจมาก - -")
แล้วจะพยายามใส่ภาพที่จำเป็นประกอบ แต่บางภาพที่มาเป็นคู่ๆ
อาจจะดูเหมือนจะไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ แต่มันจำเป็นต่อจิตใจครับ ^ ^
(นี่ตูชักจะติดโรคบางอย่างแรงเกินไปแล้วแฮะ = =")
ตอนนี้คำพูดของเจ๊ยูโกะจะต่อจากตอนที่แล้ว
ที่โมโคน่าถามยูโกะว่า พลังในการมองเห็นวิญญาณของโคฮาเนะ
มาจากขนนกของซากุระหรือเปล่า แล้วยูโกะก็ตอบว่าใช่ครับ
ต้องอธิบายไว้ก่อน เพราะถ้าไม่ได้อ่านตอนที่แล้วจะงงว่า คุยเรื่องไรกันเนี่ย ได้
ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ ^ ^
=======================================
xxxHOLiC 157
- โคฮาเนะต้องการช่วยเหลือคุณแม่โดยยอมจ่ายพลังของเธอเป็นค่าตอบแทน
เมื่อความปรารถนาจากก้นบึ้งหัวใจของเธอได้กลายเป็นจริง
ขนนกจึงหลุดออกมาจากร่าง นั่นคือ... -
ยู - แต่ว่าไม่ใช่ทั้งหมดหรอก
เดิมทีโคฮาเนะจังก็มีพลังในการมองเห็นสิ่งลี้ลับอยู่แล้ว
เพียงแต่มันไม่ได้บริสุทธิ์มากขนาดนี้
และนั่นคือสาเหตุที่เธอใกล้ชิดกับวาตานุกิ ทั้งหัวใจรวมทั้งพลังด้วย
แต่เธอมีพลังที่บริสุทธิ์มากขึ้นก็เป็นเพราะผลจากขนนกนี่
โมโค - เพราะพลังของขนนกของซากุระ คือ พลังในการปกป้องสิ่งสำคัญนี่นะ
ยู - ที่จริงแล้ว เวลาที่โคฮาเนะได้รับขนนก
กับเวลาที่ขนนกขององค์หญิงซากุระกระจัดกระจายออกไปมันไม่เข้ากันน่ะสิ
โมโค - หมายความว่ามิติของเวลาเริ่มจะผิดปกติแล้วสินะ
ยู - ใช่แล้ว...
เธอเองก็ช่วยเก็บ
ความทรงจำเหล่านี้ด้วยนะ
...ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้ในอุปกรณ์ผนึกนี้
ความทรงจำเกี่ยวกับเชารัน
ในตอนที่ซากุระมายังร้านแห่งนี้
รวมทั้ง
ความทรงจำของวาตานุกิด้วย
วาตานุกิ
ก่อนที่เด็กคนนั้นจะมาที่ร้านแห่งนี้
เขาได้จ่ายความทรงจำ เพื่อทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริง
เพราะฉะนั้น
เขาจึงจำอดีตของเขา และชื่อพ่อแม่ไม่ได้เลย
เพื่อปกป้องอนาคตทั้งสองเอาไว้
จนกว่าจะถึงเวลา
ช่วยปกป้องความทรงจำอันแสนสำคัญนั้นเอาไว้ด้วยนะ
อีกไม่นาน
เวลานั้นก็จะมาถึงแล้ว
โคฮา - หนู...
ยู - ฉันได้รับค่าตอบแทนแล้ว
เพียงแค่พลังที่บริสุทธิ์เท่านั้น
พลังในการมองเห็นสิ่งเหล่านั้นของเธอจึงยังคงอยู่
โคฮา - แต่ว่า...
แค่นั้นมันไม่น้อยเกินไปหรือคะ?
ยู - เพียงพอแล้วล่ะ
อีกอย่าเธอไม่ได้มีพลังในการดึงดูดพวกมันแบบวาตานุกิ
สิ่งนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่พลังในการสื่อสารวิญญาณของเธอหรือพวกคนทรงจะเทียบได้เลย
ในหมู่พวกมัน ก็มีตัวอันตรายอยู่ไม่น้อย
ถ้าหากว่าเธอมองไม่เห็นมันเลย
เธอก็จะไม่มีทางหนีมันได้ด้วย
วาตา - โคฮาเนะจัง!
เป็นอะไรรึเปล่า?
เจ็บตรงไหนมั้ย!?
รู้สึกไม่ดีรึเปล่า!?
โคฮา - เปล่า
ไม่เลย
ความปรารถนาของหนูเป็นจริงแล้ว
แค่นี้หนูก็มีความสุขแล้วละค่ะ
วาตา - โคฮาเนะจัง...
โมโค - ข้าวปั้น~♪
วาตา - อย่างนั้นหรือครับ...
ยู - ถึงเธอจะสามารถมองเห็น และหนีมันได้
ถ้าหากพวกตัวอันตรายยังคงไล่ตามเธอ
เธอก็ยังมีโดเมกิคุงอยู่
แล้วก็ยังมีวาตานุกิเป็นตัวแถมด้วยนี่เนอะ
วาตา - ไหงเป็นแค่ตัวแถมเล่า!
ผมน่ะน่าจะเป็นคนที่น่าเชื่อถือที่สุดเลยนะ
มากกว่าอย่างเจ้าโดเมกิมันตั้งเยอะ!!
-มากกว่าไอ้บ้าอย่างหมอนั่น!!-
โคฮา - แล้วหนู
จะเป็นคนที่คิมิฮิโระคุงเชื่อถือได้บ้างหรือเปล่า?
วาตา - แน่อยู่แล้ว!
โคฮา - ...ขอบคุณนะ
โมโค - โมโคน่าก็จะช่วยด้วย!
โดเม - ช่วยได้มากกว่าวาตานุกิอย่างไม่ต้องสงสัย
วาตา - เมื่อกี๊ว่าไงนะแก...!!
พอได้แล้วเฟ้ย! นี่มันชิ้นที่7แล้วไม่ใช่เรอะ!?
โดเม - หนวกหู
โมโค - โมโคน่าจะกิน15อันอ่ะ...
โดเม - ทำมาเพิ่มดิ
วาตา - อย่ามาสั่งกันนะเฟ้ย...!
โคฮา - ยอดเลย
ความปรารถนาของหนู
กำลังจะเป็นจริงขึ้นมาแล้ว
เพราะว่าตอนนี้หนู
มีความสุขแล้วล่ะ
- โลกใบใหม่ที่เชื่อมโยงกันด้วยการพบสหายใหม่
และ ความรู้สึกที่มีต่อคุณแม่ อนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น
จากร้อยยิ้มของเธอนั้น โคฮาเนะจังผู้เปี่ยมไปด้วยความสุข -
=====================================
แล้วก็จบไปอีก 1 ตอน~ มีข้อเสนอแนะ ติ ชม(คงไม่มี)
สำนวนการแปลยังไงก็เสนอได้นะครับ จะได้นำไปปรับปรุงฮะ ^ ^
=====================================