~Hikari no Fukashigi~

ฮัลโล่~ ทุกท่าน ยังมีคนรออ่านสปอยเรื่องนี้กันอยู่ม้าย~?

ก่อนอื่นต้องขออภัยที่มาอัพแปลตอนนี้ช้ามากถึงมากที่สุดนะครับ = ="

อันที่จริงแปลเสร็จไว้นานแล้วแหละ แต่ยังไม่ได้ฤกษ์อัพซะที

อาทิตย์ที่แล้วก็ติดต้องไปสอบสสวท. ตามต่อด้วยกีฬาสี TTwTT

ทีแรกนึกว่ากีฬาสีจะได้นอนสบายๆซะหน่อย

แต่พอเอาเข้าจริง...

งานมันจะทับตายอยู่แล้ว~! TTwTT

เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายศิลป์ต้องปั่นงานโต้รุ่ง แล้วก็เป็นสตาฟฟ์คุมกีฬาอีก 3 ชนิด

แล้วแถมเคราะห์หามยามซวยตัวลงแข่งบาสเจ็บ เลยโดนหิ้วไปลงด้วยซะงั้น =w="

เอาเป็นว่าหลังเอนทรี่เกี่ยวกับแปล(ที่ดองไว้) จะมาอัพเอนทรี่กีฬาสีต่อละกัน

เอาเป็นกระทู้กีฬาสีห้าวันห้าภาคเป็นไง (คนอ่านจะเบื่อกันไหมหนอ~)

=========================================

หลังจากพล่ามมาซะนาน ไปติดตามแปลPHตอนใหม่ได้เลยครับ~

ตอนนี้ก็ยังมีดำน้ำนิดๆหน่อยๆอีกตามระเบียบละนะ = ="

ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ~

=========================================

"แมวเชสเชียร์เสร็จไปแล้วงั้นสินะ อีกเดี๋ยวเกมก็จะจบลงแล้วสิ...
แต่ก็ยังเป็นไปตามแผน
ความทรงจำของอลิซจะมายังโลกฝั่งนี้แล้ว...
เดี๋ยวจะมีบริการช่วยเหลือรุ่นราคาประหยัดให้ก็แล้วกันนะ
คุณพี่ขายหมวก...."
วินซ์กล่าวขึ้นมาพลางเดินหมากอย่างสบายใจ...

-บุรุษผู้ผสานระหว่างขาวกับดำ ,ผู้คุมเกมทุกอย่างเอาไว้ -

-ความปรารถนาของกระต่ายดำ ผู้ย้อมไปด้วยโลหิต
ทั้งความปรารถนาที่ตะรับรู้ตัวตนของอลิซ
คือความจริงที่แฝงเร้นอยู่ในความมืดมิด -

อลิซจังหน้าเปิดสี~! แถมยังหน้าคู่อีกตะหาก สุดยอด~!>w<

(ลงรูปขนาดนี้บล๊อกเบี้ยวแหงๆ แต่ก็ช่างมันละฟะ >w<)

Retrace : XXI Discord

ในขณะที่มิติของเชสเชียร์เริ่มพังทลายลง
พวกออซกำลังตกที่นั่งลำบาก
"มิตินี้...กำลังจะพังแล้วหรอ...!?"
"บ้าชะมัด... นี่มันผิดที่ฉันเรอะ...!?"
"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
เอเควสยังไม่กลับมาอีกหรอ
ไม่งั้นพวกเราจะ..."

ระหว่างที่กิลกับออซกำลังเถียงกันไปมา
"หมอนั่น"ก็โผล่ออกมา...
"กิล!" ออซตะโกนเรียกก่อนที่เงาดำจะจู่โจม

แต่ทว่า เงานั้นถูกเบรคถีบกระเด็นง่ายๆ
"เป็นแมวที่ช่างตื๊อซะจริงนะ...!"
"เบรค!?" ออซและกิลเรียกทันทีที่เห็นตัว
"ไง~ ทุกท่านสบายดีนะ"
เบรคทักทายอย่างเริงร่า ทั้งๆที่สู้อยู่

"สบายดีอะไรของแกฟะ!!
ที่มันเป็นแบบนี้น่ะมันเป็นความผิดของแกชัดๆ!!"
กิลตะวาดใส่
"แหมๆ ช่างพูดได้ทำร้ายจิตใจดีจริงๆนะขอรับ"
เบรคยังตอบแบบสบายๆ

ในตอนนั้นเอง งาดำที่ถูกเบรคถีบกระเด็นไป
ค่อยๆขึ้นมาจากกองคอนกรีต
และคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ...

"อะ...ลิซ..." เงานั้นเรียกชื่ออย่างอ่อนแรง
"นั่น... หรือว่าจะเป็นแมวเชสเชียร์...?"
"ใช่แล้ว สารรูปดูทุเรศไม่หยอกเลยใช่ไหมละขอรับ
บางทีเค้าคงปรารถนาที่จะพบคนคนนึงก็ที่จะต้องสลายไปน่ะ
หากแม้ร่างกายจักต้องสูญสลายไปก็ตาม
สำหรับเขาแล้วเจตจำนงแห่งอบีสก็ยังเป็นสิ่ที่สำคัญที่สุดเสมอ"
เบรคตอบกิล ราวกับล่วงรู้ความคิดของเชสเชียร์...

"ไม่ใช่ว่าเขาต้องการที่จะเป็นเช่นนั้นหรอกหรือ
เป็นอัศวินเพียงหนึ่งเดียว ที่จะคอยปกป้องคนสำคัญเอาไว้..."
คำพูดของแจ๊ค ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงของออซ

"อะ...ลิซ...!
เธอนั้นต้องโศกเศร้า...
ต้องเจ็บปวด..ทั้งหมด...
ทั้งหมดนั่น เชสเชียร์...!"
แมวเชสเชียร์ในสภาพที่ไร้ร่างร่ำไห้
พร้อมทั้งนึกถึงความทรงจำในอดีตที่พรั่งพรูออกมา...

"รีบไปสิ พวกเธอต้องรีบหาทางหนี
ก่อนที่มิตินี้จะพังทลายนะขอรับ!
รีบๆไปตามหาเอเควสซะสิ!"
เบรคสั่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปเผชิญหน้ากับเชลเชียร์อีกครา...

"นี่พูดอะไรของแกน่ะ!" กิลท้วงทันควัน
"เบรค... เดี๋ยวก่อน...!"
ในขณะที่ออซพยายามจะหยุดเบรค

ทว่าไม่ทันเสียแล้ว...
ดาบของเบรคฟาดฟันลงไปกลางกระหม่อมเชสเชียร์
"อลิซ อลิซ อลิซ...
อลิซ อลิซ อลิซ...!
..คนสำคัญที่สุด...
ของ...เชสเชียร์...."
เป็นคำพูดสุดท้ายของเชสเชียร์ที่จะฝากถึงนาย
ก่อนที่ร่างของตนจะแตกสลายไป...

"นายเองหรอ...?"
อลิซนึกถึงอดีตของตน พร้อมกับแมวสีดำ...
ในตอนที่เชสเชียร์หายไปนั่นเอง
จู่ๆอาชาทมิฬก็ปรากฏกาย...
"เอเควส!!"

เอเควสปรากฏตัวขึ้น พร้อมพาออซกลับทันที
"อย่านะ! กิลกับเบรคยังอยู่ตรงโน้นอยู่เลย เดี๋ยวเซ่! เอเควส!"
ออซพยายามห้ามสุดฤทธิ์ แต่เอเควสดูท่าจะไม่ยอมฟังเลยแม้แต่น้อย
เบรคที่ได้ยินเสียงตะโกนของออซชะงัก

พร้อมหันควับกลับมา ในหัวคงคิดว่า เวรแล้ว ตรูจะกลับไงฟะเนี่ย
"กิล... เบรค!!"
ออซตะโกน พลางยื่นมือออกไป
แต่ทว่าตัวเองถูกส่งกลับลงหลุมไปซะแล้ว...

"ไม่ได้นะ ไม่ได้นะ เรายังไม่เข้าใจอะไรซักอย่าง
ทั้งเรื่องของอลิซ เรื่องที่คฤหาสน์ซาเบรีย
แถมยังมีเรื่องของหมอนั่นอีก
เราไม่เข้าใจเรื่องอะไรเลยซักนิด
ขอร้องล่ะอย่าให้มันจบแบบนั้นเลยนะ!!"
ออซนึกถึงเรื่องราวที่ตนประสบมา...

และในที่สุดก็หล่นแอ๊กลงมา...
"มาถึงแล้วงั้นหรอ?
รู้สึก..เจ็บที่หน้าอก"

"ออซ?"
ภาพที่ออซได้เห็น คือคุณลุงออสการ์ในโหมดตกใจสุดฤทธิ์
"คุณลุงออสการ์!"
"นี่มันอะไรกันน่ะ!!" ผู้คนตะโกนขึ้น

ออซพร้อมอลิซในร่างบีแร๊บบิท
ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าธารกำนัล...
ที่สำคัญยังเป็นพวกแพนโดร่าซะด้วย...

"บี... บีแร็บบิท!!"คนคนนึงตะโกนขึ้น

อลิซในโหมดหงุดหงิดหันมาถามออซ
"เฮ้ย นี่มันหมายความว่าไงออซ"
"ไม่ใช่นะ ชั้นไม่ได้ทำนะ!" ออซรีบตอบทันควัน
"ถ้าไม่ได้ทำอะไรแล้วไหงเป็นแบบนี้เล่า
รู้รึเปล่า เมื่อกี๊น่ะจู่ๆพลังที่เคยผนึกไว้มันก็พุ่งออกมา"

"เอ๋?
บ้าน่า...เกิดอะไรขึ้นกับกิลงั้นหรอ?"
ออซเริ่มจะเข้ใจสถานการณ์ขึ้นมาหน่อย
หลังจากที่อลิซพูดขึ้น

"มัวทำอะไรอยู่รีบๆจัดการมันเข้าเซ่
เจ้านี่มันหมายชีวิตของพวกเราตระกูลขุนนางใหญ่ทั้งสี่อยู่นะ
ไอ้กระต่ายดำย้อมเลือดนี่น่ะ!"
ตาลุงคนนึงที่น่าจะเป็นคนในตระกูลใหญ่ชี้นิ้วสั่ง

"เห?
ตระกูลขุนนางใหญ่ทั้งสี่เร้อ?"
ออซตกใจสุดสตรีมเมื่อได้ยินสิ่งที่ตาลุงเอ่ย
เหล่าทหารของแพนโดร่า หันปากกระบอกปืนมาทางออซ
"เอาไงดีล่ะออซ เจื๊อนทิ้งซะเลยดีมั้ย?"
"ช้าก่อน! อย่าสู้เชียวนะ!
ชะ...ชั้นว่าเราเผ่นกันเหอะ!"
"ช่วยไม่ได้นะ!!"
ออซรีบสั่งห้ามอลิซ ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลาย
ซึ่งก็ดีที่หนนี้อลิซยอมว่าง่าย

"อะไรกัน หนีไปแล้วเรอะ?" เหล่าองครักษ์ ยังคงกรูกันไป
"แหมๆ เหล่าหนูๆที่น่ารักดันโผล่ออกมาไม่ถูกจังหวะซะได้
ดูท่าจะเป็นเรื่องซะแล้วนะเนี่ย..."
คุณย่าตระกูลเลนซ์วาส ท่านแม่ของชารอนเอ่ยขึ้น
"ดูท่าจะไม่แปลกใจเลยนะครับ ท่านหญิงเลนซ์วาส"
เรมถามพลางขนลุกตั้งฉากกับพื้นโลก
"แค่นี้เองน่า แค่นี้เอง" คุณย่าดูท่าจะยังสบายๆ...

"เรม" ท่านลุงกวักมือหยอยๆเรียก
"ท่านออสการ์
มันอะไรกันครับ ไอ้ที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊น่ะครับ"
ท่านลุงจึงได้สั่งให้เจ้าเรมปิดข่าวเรื่องทั้งหมด
ทั้งเรื่องหลานตัวเอง และบีแร๊บบิท พร้อมทั้งป้ายขี้
สั่งให้เจ้าจืดจางไปคิดแผนมา!!
จะมีบททั้งที เจอเรื่องซวยเลยนะ คุณเรม...

ในตอนนั่นเอง มีสายตาคู่หนึ่งมองลงมาที่ออสการ์
ในชั้นบนของที่นั่น วินเซนต์ยิ้มราวกับเย้ยหยันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น....

ตัดมาทางอลิซกับออซที่เผ่นป่าราบ
"เฮ้...เป็นไรรึเปล่าออซ"
อลิซถามขึ้น เมื่อเห็นออซที่หิ้วมาออกอาการแย่
"อื้ม...ซำบายบรื๋อ"
ออซตอบไปอย่างสโหลสเหล พลางนึกในใจ
"เจ็บตราประทับชะมัดเลยอ่ะ..."

"ว่าแต่เครื่องแบบเมื่อกี๊มันของแพนโดร่านี่หว่า...
งั้นเรื่องนี้ต้องเข้าหูของแพนโดร่าไปแล้วเด็ดๆ
แถมเมื่อกี๊ยังเป็นการประชุมของขุนนางทั้งสี่อีก...?
คงจะกำลังประชุมกันอยู่ แล้วเราก็ไปโผล่ซะกลางวงอย่างงั้น
แบบนี้อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดแล้วละนะ"
ออซนึกถึงรื่องราวสุดเอ๊กไซต์ที่เพิ่งผ่านมา
พร้อมออกอาการ"จิตตก"เป็นที่เรียบร้อย...

"แล้วเรื่องของชารอนจังล่ะจะทำยังไงดี...?
แล้วมีวิธีที่จะช่วยกิลกับเบรคออกมาได้รึเปล่า...
คิดเข้าซี่ ออซ เบซาริอุซ!!"
ออซคิดหาหนทาง พลางกัดเล็บของตน

ทางด้านเรมที่คงจะกัดเล็บเหมือนกัน
แต่ไม่ได้ถอดถุงมือเลยเป็นกัดถุงมือแทน
"คิดเข้าเซ่ คิดให้ออกเซ่ เรม!!
อ๋า คิดเข้าเซ่ๆ เรม นายเนี่ยมันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ! "

หลัจากคิดจหัวชนฝาก็คิดไม่ออก ก็เริ่มออกอาการวีนแตก ประชดชีวิต ทุบกำแพง
ในระหว่างที่กำลังทุบกำแพงอย่างมันมือ ก็ถูกมือที่มองไม่เห็น!? จับหิ้วเข้าห้อง
"แอ๊ก ใครน่ะ!?
อะ อะ อะ อะไรกันเนี่ย!!"

"ซาคซีส เบรค!"
เรมแหกปากทันทีที่เห็น
"ชู่ว์"
"ท่านกิลเบิร์ต!"

กิลในโหมดหมดสภาพนอนแผ่อยู่บนโซฟา
ขนนกสีดำตกอยู่รอบตัว
"เฮ้ เสียงดังไปหน่อยแล้วนะ
เจ้าบ้านั่นดันทำเกินตัวไปหน่อย
ตอนนี้ให้หมอนั่นได้พักเถอะ"
เบรคพูดขึ้น

"เกินตัวงั้นหรอ?"
เรมทวนคำพูดพลางหยิบขนนกบนพื้นขึ้นมา
"พอดีต้องใช้พลังของเรเว่นน่ะ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ก็เป็นวิธีกลับมาทางเดียวนี่นา..."
เบรคอธิบายย่นย่อ แล้วก็เริ่มสำลักเลือด (มันแค่ไอไม่ใช่เรอะ -w-")

"นาย เลือดนั่น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่น่ะ ตอนนี้..."
"คุณเรมช่วยตอบคำถามของกระผมทีนะขอรับ
ในระหว่างที่กระผมไม่อยู่นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ทำไมพวกแพนโดร่าถึงอยู่ที่นี่
..ไม่สิ ที่สำคัญนะขอรับ
เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูชารอนขอรับ?"
เบรคถามขึ้นมาโดยไม่รอให้เรมพูดจบ

เมื่อเรมได้ยินชื่อชารอนก็ถึงกับสะดุ้ง...
"...คือว่า...เรื่องนี้เป็นความลับนะ...
ตอนนี้ท่านชารอนหายตัวไป...
เมื่อ2วันก่อนพวกท่านกิลเบิร์ตได้มาหาที่นี่
แล้ววันต่อมาพอคนรับใช้เข้ามาห้องนี้ก็ว่างเปล่าแล้ว"
เรมเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"แสดงว่าหลังจากนั้นพวกออซก็ตามมาที่ที่อยู่ของเชสเชียร์ทันที..."
เบรคเริ่มลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"ตอนนี้ก็บอกได้แค่ว่าถูกลักพาตัวไปเท่านั้น...
เรื่องนี้เรากำลังตรวจสอบอย่างลับๆอยู่
แม้แต่ตระกูลขุนนางใหญ่ทั้งสี่ก็ยังไม่รู้
เพราะงั้นวางใจเถอะ
ที่จริงงานประชุมนี้มันคงแค่พอเป็นพิธีนิดหน่อย
แต่จู่ๆออซคุงกับบีแร๊บบิตก็ดันโผล่ออกมา"
เรมเล่าพลางขัดแว่นซะใสนิ้ง
"ก็คงเพราะเรเว่นผนึกไม่ดีเองนั่นแหละถึงได้เป็นแบบนี้น่ะขอรับ"
เบรคตอบ พลางแปรรูปผ้าพันคอมาเป็นผ้าเช็ดเลือด
"การที่ทำให้ออซคุงมาโผล่ที่นี่ เป้าหมายมันคือ...
แสงตะวันเลื่อนลับ...?"
จู่ๆเบรคก็นึงบางอย่างได้
จึงออกจากห้องไป...
"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ
เดี๋ยวเซ่! นี่เป็นความลับนะ ห้ามบอกใครเด็ดขาดเลยนะเฟ้ย!"
เรมวีนแตก พลางไล่หลังเบรคไป

เมื่อเบรคเดินมาถึงห้องของตน ก็อาการตะลึง ตึงตึง~
แล้วปิดประตูใส่เรมหน้าเรมเต็มเหนี่ยว
เรมที่จูบประตูไปเต็มที่ก็เริ่มวีนต่อเนื่อง
"ซาคซีส!
มีอะไรหรอ?
เฮ้ย เปิดเซ่!
ซัคส์... ซาคซีส!"

"บ้าชะมัด อย่างงี้เองเรอะ!!"
เบรคยิ้มมุมปาก ราวกับเข้าใจเรื่องต่างๆเป็นอย่างดีแล้ว

สภาพห้องที่ถูกทำลาย...
ข้าวของกระจัดกระจาย...
ในที่นั้นมีกุหลาบสีดำอยู่เต็มไปหมด...
"กุหลาบสีดำกับ...ไนท์สีดำ

เอเควส!
อะไรกัน...กลิ่นเน่าไม่เลวเลยนี่"
เบรคกล่าวขึ้นพลางกำดอกกุหลาบจนแหลกคามือ...
แล้วจึงเปลี่ยนเครื่องแบบเป็นชุดของแพนโดร่า
เพื่อมุ่งหน้าไปหาตัวก่อเรื่องในครั้งนี้
"งั้นเองเรอะ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของแกสินะ
กลิ่นของกุหลาบดำ
ก็คือสิ่งที่ก่อกำเนิดความมืดทั้งมวล
ให้ความรู้สึกคลื่นไส้ดีจริงๆเลยนะ
ไอ้หนูโสโครกแห่งตระกูลไนท์เรย์...!"

(ตอนแปลท่อนนี้รู้สึกว่าเบรคทำหน้า โฉดได้ใจดีมาก - -"b)

ตัดมาทางกิลที่ถูกเบรค กับเรมทิ้งไว้
ในที่สุดก็รู้สึกตัว
"ออซ..."
คำแรกที่กิลพูด มันช่างเข้ากันกับที่ออซพูด
ตอนได้สติหลังจากหนีออกจากอบีสได้ดีจริงๆ... =w="

"ออซล่ะ..ต้องรีบแล้วผนึกพลังของบีแร๊บบิทสลายไปแล้ว...
ไม่งั้น...ร่างกายของออซคง...!"

ทางด้านออซเองก็หนีไม่พ้น
โดนพวกแพนโดร่าดักเอาไว้เรียบร้อยพร้อมขึ้นเขียง
"นี่ออซสั่งอะไรออกมาซักอย่างเซ่!
ไม่งั้นชั้นจะเอาเลือดเจ้าพวกนี้มาล้างเคียวแล้วนะ!"
อลิซในโหมดหงุดหงิดสุดขีดพูดขึ้นพร้อมยกเคียวเตรียมเจื๊อน

"ช้าก่อน อลิซ"
เสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาทของอลิซ
ทันใดนั้นเอง...
บีแร๊บบิทก็กลับร่างกลายเป็นเด็กน้อยสุดน่าร้าก~

"เด็กผู้หญิง? นี่มันอะไรกัน?"
พวกแพนโดร่างงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"อย่าไปสับสน ถึงจะรูปร่างแบบนั้นแต่เจ้านี่มันก็คือบีแร๊บบิทนะ!!
ตอนนี้ล่ะจับกุมผู้บุกรุก!!"
ตาลุงหนวดที่ดูท่าจะเป็นหัวหน้าได้สั่งการ
พร้อมยื่นมือมาหมายจะจับกุมออซ

ทันใดนั้นออซก็เกิดอาการแปลกๆ
"ฉันไม่ได้มาร้ายนะ"
ออซในมาดเข้มไม่สมตัว (เอาออซแบบโซตะคืนมา~)
พูดขึ้น พร้อมถีบตาลุงหนวดกลิ้งตกบันได

"ออซ!"
เมื่ออลิซหันไปมองออซ และเธอก็ได้เห็น
ภาพของออซไปซ้อนทับกับแจ๊คในอดีต...

"กรุณาสงบสติอารมณ์กันสักหน่อย
เหล่าผู้รับใช้ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่"
ออซมาดเข้มยังคงพูดต่อไป

"ออ..ซ..?"
อลิซเรียก พร้อมขยี้ตาประมาณว่าไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ใจเย็นกันแล้วสินะ
ฉันน่ะไม่ใช่ศัตรูของพวกเธอในยุคนี้
ตอนนี้ฉันขอยืมร่างของเด็กคนนี้มาพูดเท่านั้น
เพื่อที่จะเล่าเรื่องราวบางอย่างให้พวกเธอได้รับรู้"

"ใคร..นายเป็นใครกัน!"
อลิซตะโกนถามไป

ออซจึงหันมายิ้มให้ ยิ้มแบบว่า...ดูเอาเองละกัน - -"
ทำให้อลิซชะงักไป

"ชื่อของฉันก็คือ แจ๊ค
บุรุษผู้ที่หยุดยั้งตระกูลบัสคาวิล
พยานรู้เห็นในเหตุการณ์ ณ คฤหาสน์ซาเบรียในวันนั้น
แจ๊ค เบซาริอุซ!!"
คุณผีแจ๊คที่ลงประทับร่างออซ ประกาศนามตน

เบื้องล่างเหล่าแพนโดร่าเริ่มออกอาการงุนงง
ในตอนนั้นกิลก็มาถึงพอดี...
"นี่มันอะไรกันน่ะ?
คนคนนั้นจริงๆหรอ?
วีรบุรุษ...เมื่อ100ปีก่อน!?"
ภายในห้วงคำนึงของออซ
เขากำลังเผชิญหน้ากับแจ๊คอีกครั้ง...

ตัดไปที่สวนของคฤหาสน์แห่งหนึ่ง
เบรคไปยังที่นั่น เพื่อพบกันตัวต้นเหตุ
ของเรื่องที่ลักพาตัวชารอนไป
ที่นั่น...วินเซนต์นั่งตัดดอกกุหลาบอย่างสบายใจ...
ราวกับรอคอยการมาของเบรค...
"ไง มาเร็วดีนี่นา..."
วินซ์ทักขึ้น

"ในแพนโดร่าน่ะจะมีที่ที่กุหลาบสีดำบานอยู่แค่ที่นี่นี่ขอรับ...
ขอบคุณที่ช่วยแต่งห้องให้ผมซะสวยเชียวนะขอรับ
ท่านวินเซนต์"
เบรคเริ่มสงครามประสาทขึ้นเล็กน้อย....

"เป็นคนที่มารยาทดีจริงเลยนะ" วินซ์รับมุขซะด้วย
"แต่ผมว่า แต่งแบบนั้นมันน่าคลื่นไส้ไปซักหน่อยนะ"
เบรคพูดพลางหัวเราะรัว

"วินเซนต์ ไนท์เรย์
กรุณาคืนตัวคุณหนูมาด้วยขอรับ"
ในที่สุดก็เข้าประเด็นที่อุตสาห์บุกมาถึงถิ่น

"ไม่ต้องร้อนรนขนาดนั้นก็ได้ ผมยังไม่ได้ฆ่าเธอซักหน่อยนี่
คือว่า ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องอยู่ซักหน่อยน่ะ"
วินซ์เริ่มแสดงจุดประสงค์ที่ไปลักพาตัวชารอนมา

"หา?
ไม่ชอบเลยแฮะ
ถ้าคนอย่างนายต้องการอะไรแล้วมันก็ต้องมีเรื่องแอบแฝงอยู่เรื่อย"
เบรคตอบอย่างหน่ายๆ

"พูดจาล้อเล่นได้แรงดีนะ คุณพี่ขายหมวก
ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงหรอกน่า
เธอขโมยมาจากแมวเชสเชียร์ได้ใช่มั้ยล่ะ ความทรงจำของอลิซน่ะ"

วินซ์ว่าพลางฉุดกระชากลากถู! เอ้ย! ดึงแขนของเบรคเข้ามา
พร้อมถลกแขนเสื้อขึ้น กระดิ่งของเชสเชียร์มัดไว้อยู่ที่แขนของเบรค
วินซ์ยิ้ม พร้อมบอกถึงจุดประสงค์ของตนเอง

"ระหว่างแบะแสของความจริงเมื่อ100ปีก่อน
กับตัวคุณหนูคนสำคัญ
มาแลกเปลี่ยนกันดีมั้ยล่ะ คุณพี่ขายหมวก...?"

=========================================

แล้วก็จบไปอีกตอน รู้สึกว่าตอนนี้ลงรูปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย = ="

เอาละครับ แล้วพบกันเอนทรีหน้ากับTRC 192นะครับ ^ ^

ปล. ผมไม่ได้ลืมแปลโฮลิคนะ แต่ยังไม่ได้โหลดดิบาเลยง่ะ - -"