~Hikari no Fukashigi~

กลับมาพบกันอีกแล้วนะครับ

แปลPHประจำสัปดาห์มาส่งแล้วคร้า~บ!

ตอนนี้เกิดการกระหน่ำรูปปลากรอบอย่างแรงด้วยเหตุผลหลายประการ

รูปจำเป็นจริงๆ+รูปคู่ที่โดนเพื่อนข่มขู่ให้แปะ (คู่ไหนน่าจะเดากันได้นะ = =")

+รูปที่พิศวาสอยากลงเอง ^ ^" รูปในกรณีสุดท้ายนั้นจะมีบางรูปที่่

แลดูใหญ่เกินหน้าเกินตา เพราะจขบ.ใช้อำนาจไม่เป็นธรรมครับ (บลอกเบี้ยวก็ช่างมันแล้ว~!)

===========================================

มาว่ากันด้วยโปรเจคหาเรื่องใส่ตัว ผมจะทำสแกนเรื่องนี้นะครับ

เพราะตอนนี้มีดิบอยู่ในมือครบแล้ว (ทีแรกนึกว่าจะต้องทำการ"แบะ"

หนังสือมาสแกนเองซะแล้วนะนั่น TTwTT)

จะทยอยๆทำ เท่าที่สามารถครับ (ว่าแต่ตอนนี้บ่นว่า ช่วงนี้งาน

มันล้นมืออยู่ไม่ใช่เรอะ หาเรื่องใส่ตัวชัดๆเลยนี่หว่า - -")

ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ~

===========================================

Retrace:XX Who killed poor Alice?

-อสูรสีขาวผู้เดียวดาย นามนั้นคือแม็ดแฮ็ตเตอร์... -

(หน้าเปิดเบรคคุง แลดู เอ่อ...
"โรคจิต"ยังไงไม่รู้นะเนี่ย - -"
ก็ดูพี่แกตีหน้าซะเสะ! แถมยังอยู่บนกองกะโหลกอีกตะหาก - -")

หน้าเปิดย้อนความว่าด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนที่แล้ว...

"อลิซถูกสังหาร
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ 100 ปีก่อน
เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นมนุษย์
แล้วนี่มันเป็นฝีมือของใครกัน
ที่เป็นคนฆ่าเธอ"

"ถูกฆ่างั้นหรอ---"
ขณะที่ออซกำลังตกใจนั้นเอง
ทั้งเบรค และกิลต่างก็รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน
มิติของเชสเชียร์เริ่มจะพังทลายลงแล้ว...

"มิติกำลังจะพังแล้วเรอะ"
เชสเชียร์ตะโกนขึ้น ใต้เท้าเบรค

ฝ่ายเบรครู้สึกตัวได้ทันที
"นี่มัน... ออซ...? เกิดอะไรขึ้นกับออซกันแน่?"

"รู้สึกเจ็บทีหน้าอก ความรู้สึกแบบนี้มัน... ก่อนหน้านี้"
ออซรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น

"เริ่มอีกแล้วรึ ออซคุง เข็มของตราประทับนั่น"
เข็มบนตาประทับกำลังขยับอีกครั้งแล้ว...

ในขณะที่เข็มบนตราประทับกำลังขยับ
ห้วงมิติกำลังพังทลาย
เสียงของแจ๊คก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ออซ"

แต่ทว่า ความทรงจำของอลิซก็พรั่งพรูเข้ามา...

"งั้น เธอก็เป็น
คนที่ทำให้ชีวิตฉันมีความหมายสินะ
ไม่ว่าฉันจะต้องเจ็บปวดซักเท่าไร
ไม่ว่าใครจะทำให้ฉันเจ็บปวดก็ตาม
ในเวลานั้น
เธอก็จะมาช่วยฉันสินะ...?"

ทางด้านกิล จู่ๆมือซ้ายก็เกิดอาการแปลกๆ

"อะไรกัน
มือซ้ายที่ใช้ผนึกเรเว่นมัน...?"

"ฟู่ แย่จังนะ
ทางด้านนั้นดูเหมือนออซจะเจอเรื่องสะเทือนขวัญเข้าให้
พลังของบีแร๊บบิทเลยเริ่มจะปั่นป่วนแล้ว"
แจ๊คกล่าวอย่างเรียบๆ

กิลเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนที่จะตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
"พูดอะไร...ของนายน่ะ?
ฉันผนึกพลังของบีแร๊บบิทอยู่ไม่ใช่รึไง"

แจ๊คยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพูดต่อ
"หึ หึ ก็นั่นแหละนะ
เพราะว่าออซเค้าเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้แบบสุดๆนี่นะ
สถานการณ์ตอนนี้เลยดูไม่สู้ดีซักเท่าไหร่แล้ว
ดูท่าร่างกายของออซจะรับภาระหนักพอดูเลยสินะ?
เพราะงั้นนะ กิลเบิร์ต
ช่วยหยุดออซทีนะ
สำหรับเธอแล้ว
เขาคือมาสเตอร์คนสำคํญไม่ใช่หรือไง"

(คุณผีแจ๊คครับ ทำไมท่านจึงกล่าวได้ใจชาววายงั้นละครับ)

ตัดมาทางด้านเบรค กับเชสเชียร์
คู่นี้สู้กันทะลุมิติจริงๆ เพราะมิติเก่ากระจุยไปแล้วก็ยังฟัดกันไม่เลิก

"ขนาดนั้นแล้วยังเคลือนไหวได้ไม่เลวเลยนี่
ท่าทางพลังกายจะใช่ย่อยนะขอรับ"
เบรคคุงพูดอย่างสบายอารมณ์

"เชสเชียร์ไม่มีทางแพ้คนอย่างแกหรอก...!!"
แม้จะเป็นรอง(โคตรๆ) แต่น้องแมวดูท่าจะไม่รามือง่ายๆ

"ไม่ไหวเลยนะขอรับ
แบบนี้แล้วยังไม่ยอมรับอีกรึขอรับ"
เบรคคุงก็ยัง... สบายอารมณ์ต่อไป

"เชสเชียร์จะต้องไปฆ่าเจ้าผมทองนั่น
ก่อนที่มิตินั้นมันจะพังลงมา"
เชสเชียร์ประกาศก้อง

"ผมทอง..?
ดูจากพลังเมื่อกี๊นี้คงเป็นออซคุงแน่ๆ"

"ทั้งแก ทั้งบีแร๊บบิท ทั้งเรเว่น
เชสเชียร์จะฆ่ามันให้มดทุกคนเลย!!"
เชสเชียร์ยังคงขู่ต่อไป

"พลังนั่นไม่ได้ส่งผลมาถึงแต่เพียงที่นี่ แต่เป็นทั้งมิตินี้
แถมยัง คล้ายกันอีก
พลังของบีแร๊บบิทกับของแม็ดแฮ็ตเตอร์มันคล้ายกัน...."
เบรคคิด ราวกับไม่สนใจน้องแมวที่ขู่อย่างต่อเนื่อง


"เชสเชียร์คอยอยู่ที่นี่เพื่อเด็กคนนั้น
เพื่อเด็กคนนั้นแล้ว
แกจะต้องตายซะ!!"
เชสเชียร์ว่า พร้อมเงื้อกรงเล็บ
หมายจะฟาดฟันเบรค

"หึ [เพื่อเด็กคนนั้น] [เพื่อเด็กคนนั้น] งั้นหรอ...
เธอเนี่ยเป็นแมวแท้ๆ แต่ชอบพูดอะไรเหมือนกับหนูบางตัวซะจริงๆนะ!
คงจะต้องสั่งสอนกันซะหน่อยแล้ว
กระผมน่ะนะ 

เกลียดพวกที่พูดจาอะไรพล่อยๆเป็นที่สุดเชียวล่ะขอรับ!"
เบรคถอดฝักดาบ พร้อมลงดาบไปที่เชสเชียร์

ทางด้านกิลที่หลุดจากมิติความทรงจำแล้ว
บาดแผลก็กลับเริ่มออกอาการอีกครั้ง
ทันใดนั้นเอง ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเขา...

"ออซ!
นายเป็นอะไรรึเปล่า!
พลังของบีแร๊บบิทหยุดแล้วใช่มั้ย แล้วร่างกายของนาย...!"
กิลรัวถามเป็นชุด

ออซก้มหน้าพร้อมตอบ
"พอกันที
อลิซน่ะเค้าอยากจะลืมมันเองนั่นแหละ ทั้งหมดนั่น
ฉันจะเลิกแล้วล่ะ
ได้ยินสินะ... เสียงของอลิซ..."

"มันเป็น...เสียงอันเศร้าสร้อย
อะไรกัน อะไรที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดขนาดนั้น
ฉันเลิกแล้วล่ะทีจะตามหา สิ่งที่ทำให้อลิซต้องโศกเศร้า
สิ่งที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ทุกอย่างนั่นแหละ
เพราะฉะนั้น
ช่วยยิ้มทีเถอะ
นี่อลิซ
อลิซคนสำคัญของฉัน!"

(กร๊า~ซ!! อลิซจัง น่ารักเหลือหลาย >w<)

"ฉัน กลัว
ที่จะไม่มีใคร จะมาเข้าใจเชนอย่างฉัน
ต้องไม่มีแน่ๆ ไม่มีทาง
อย่างฉัน ไม่ว่าใคร
ฉันกลัวที่จะรับรู้ถึงสาเหตุที่ฉันมีตัวตนอยู่"

"ออซ!!"

"งั้นหรอ
งั้นก็ไม่ต้องมีตัวตนอยู่อีกต่อไปสิ
ทีนี้ความทรมานของเธอก็จะได้หายไปยังไล่ะ
ฉันจะทำลายมันเอง อลิซ!"

"แบบนั้นมันดีตรงไหนกันเล่า!!!"
กิลที่ทนดูสภาพออซไม่ได้ จึงตบ! เอ๊ย! ชกเรียกสติออซ

ทีละช๊อต...

"...กิล...?"
ออซที่เพิ่งรู้สึกตัวเอ่ยขึ้น
กิลจึงกระชากตัวออซเข้ามา (ชาววายทั้งหลายอย่าจิ้นต่อเชียวนะ...)

"นายน่ะ...
นายน่ะพูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างรึเปล่า ออซ!!
นาย... พวกชั้น ไอ้กระต่ายบ้านั่น...

จะมาช่วยอลิซไม่ไช่รึไง!!!"
ทันใดนั้นออซจึงได่สติอีกครั้ง
แจ๊คที่คอยฟังอยู่ตลอดก็ผุดยิ้มขึ้น

"...ฉัน...?
ทำอะไรลงไปเนี่ย...
..ไม่ใช่...
...ไม่ใช่นะ..
ฉันน่ะ...ไม่ได้คิดจะทำลายอลิซเลยนะ..."
ออซหวาดกลัวกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

"นั่นแหละ กิลเบิร์ตที่มิตินั้น
ตอนนี้อลิซยังปลอดภัยดี"
แจ๊คที่แอบฟังอยู่ได้กล่าวขึ้น

ออซกับกิล จึงได้หันไปมอง
ที่สุดปลายบันไดนั้น...
อลิซอยู่ที่นั่น!
"อลิซ!"
ออซตะโกนออกไป

"ตัวเรา...จะช่วยได้รึเปล่าก็ไม่รู้
แต่ว่า...ฉันน่ะ...ถึงจะนิดหน่อย
ก็เหมือนกับฆ่าอลิซอ้อมๆไปแล้ว"
ออซคิด พลางวิ่งไปหาอลิซ

"ฉันกลัวที่ทุกคนจะรังเกียจการมีตัวตนอยู่ของฉัน"

"ไม่ใช่นะ!
ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้คิดจะทำเรื่องแบบนั้นนะ!"
ออซตะโกนตอบคำพูดของอลิซที่ผุดขึ้นมา...

"อลิซ...ถึงตอนนี้ชั้นจะยังคงไม่เข้าใจเรื่องของเธอสมัยที่เป็นมนุษย์
แต่ว่า ฉันน่ะเข้าใจเรื่องอลิซในตอนนี้เป็นอย่างดีเลยนะ!"
ออซประกาศต่อหน้าอลิซ

"ใครกัน...?" อลิซเริ่มรู้สึกตัว...

"ไม่ว่าจะเป็นความโกรธ ความแข็งแกร่ง หรือว่าน้ำตาของเธอ"

"หยุดนะ...
ให้ฉันหลับต่อไปอย่างนี้แหละดีแล้ว..."

"ถึงบางทีจะชอบทำตัวบ้าๆ
ถึงบางครั้งจะเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป
ถึงบางครั้งจะเขมือบไม่เลือกก็เถอะ"
ออซยังคงไม่ลดละ

"หนูน้อยจอมเขมือบของผม"
คำพูดของออซ...ไปซ้อนทับกับเรื่องราวในอดีต

"ใครกัน... ส่งเสียง...เอะอะอยู่ได้"

"เธอน่ะไม่ใช่มนุษย์ที่ชื่อว่า[อลิซ]
หรือว่าเชนที่ชื่อว่าอลิซทั้งนั้น..!
ทั้งความคิดแบบนั้น
ทั้งสีหน้าแบบนั้น
มันเป็นเรื่องของคนคนนึง
อลิซ เรื่องของ[อลิซ]นั่นน่ะ
พวกฉันจะคอยเฝ้าดูให้เอง...

เพราะฉะนั้น
อลิซที่เป็นตัวอลิซนั่นแหละที่ดีที่สุดแล้วล่ะ"
ออซกล่าว พลางดึงมืออลิซออกมา

"ออ..ซ...?"
และอลิซก็รู้สึกตัว

"ในที่สุดก็มาซะที
ไอ้เจ้าคนชั้นต่ำนั่นใช้ไม่ได้เลยอ่ะ
โฮ~"
หลังจากที่อลิซรู้สึกตัว ก็ต่อมน้ำตาแตกทันที

(ช่องนี้...จขบ. ขอสครีมซักหน่อยนะ...
กร๊า~ซ ! โฮก~~!! ว้าก~~~!!!
อลิซจา~ง!! น่าร้ากเกินไปแล้ว~!! >w<
มามะอย่าไปซบอกเจ้าออซเล้ย มาหาผมดีกว่านะ มามะๆ
สังเกตสีหน้าน้องกิล ดูท่าจะอิจฉาอลิซจังสินะ
เอาออซไปเหอะผมยกให้ แล้วเอาอลิซมาให้ช้าน~!)

"ดีจริงๆ...ที่ไม่ใช่อลิซในตอนนั้น
ยังมีชีวิตอยู่แบบนี้ ก็ดีแล้วล่ะ"
ออซนึกย้อนถึงความทรงจำที่ตนได้เห็น...

ตัดมาทางด้านอีกคู่นึงที่ดูท่าว่าจะสงบศึกกันแล้ว...

"แย่ชะมัดเลยน้า...
พอใช้พลังทีไรร่างกายมันก็แย่แบบนี้ซะทุกทีเลย
อา คงไม่เหลือแรงจะขยับตัวแล้วสินะ
เธอถูกทำลายไปเท่าไหร่กันละขอรับ?"
เบรคในสภาพกระอักเลือด(เวอร์ =w=")กล่าวขึ้น

แมวเชสเชียร์ในสภาพหมดทางสู้...
ยังคงจ้องเขม็งราวกับจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้
"เธอน่ะไม่มีทางชนะกระผมได้หรอก
ถ้ารู้จักคิดซักหน่อยก็น่าจะรู้นะ..."
เบรคว่าพลางเรียกเชนออกมาอีกครั้ง...

"แม็ดแฮ็ตเตอร์นี่น่ะได้รับพลังทั้งหมดจากอบีสโดยตรง
พลังในการปฏิเสธ หรือการหักล้างทุกสิ่ง
เป็นเชนที่เกิดมาเพื่อสังหารเชนยังไงล่ะขอรับ..."
เบรคกล่าวถึงความสามารถของเชนของตน
(ใช้ทำลายได้กระทั่งเชนเรอะ โกงชะมัดเลยอ่ะ = =")

"ถึงอย่างนั้น...เชสเชียร์ก็...!"
แม้จะหมดทางสู้ เชสเชียร์ก็ยังไม่ละความพยายาม

"ไม่ไหวแล้ว...สินะขอรับ?
เช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะ
สิ่งสำคัญที่เธอเฝ้ารักษามาโดยตลอดก็คือนี่สินะ..."
เบรคว่าพลางหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา...
มันคือกระดิ่งที่ห้อยคอแมวเชสเชียร์...

"นี่คือ
แกนกลางที่ทำให้เกิดมิตินี้ขึ้นมาสินะขอรับ
ความทรงจำของอลิซเมื่อ100ปีก่อน
ขอรับไปละนะ"

===========================================

จบตอนแล้วจขบ.ขอตัวจรลีแล้วละครับ~ (ช่วงนี้มุขตันอีกแล้ว =w=")

แล้วพบกันใหม่ในเอนทรี่หน้านะครับ~