~Hikari no Fukashigi~

หลังจากดองบล็อกมานานพอสมควร อันเนื่องมาจากTRCหยุดยาว~

หนนี้ขอมาอัพPandora Hearts ตามสัญญานะครับ (ตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ - -")

จะทยอยลงในระหว่างที่TRCหยุดนะฮะ โดยจะเริ่มลงตั้งแต่ตอน 19 (เล่ม5)ครับ

ที่แปลนี้ใช้วิธีแปลผสมบรรยาย ไม่ได้แปลทุกประโยค เพราะสกิลยุ่นต่ำ - -"

ไม่อยากดำน้ำบ่อยเท่าไหร่ ไปๆมาๆสุดท้ายก็แปลเกือบหมดอยู่ดีแหละ ^ ^"

อนึ่งชื่อตัวละครต่างๆ อาจจะไม่เหมือนในไพเรทนะครับ เพราะแปลเองหมด

และที่สำคัญ ต่างจังหวัดไม่มีไพเรทให้บริโภคเลยครับ TTwTT

ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ ^ ^

==========================================

Retrace:XIX Detestably

ออซมุ่งหน้าไปตามหาอลิซ ตามคำบอกของแจ๊ค
แต่ทว่าปลายทางที่เขาได้พบนั้น...

ท่ามกลางซากศพที่เรียงราย...
เสียงของแจ๊คดังขึ้นมาในโสตประสาทของออซ
สถานที่ที่ออซอยู่ในตอนนี้คือ คฤหาสน์ซาเบรีย เมือ100ปีก่อน

สถานที่ที่อยู่ในความทรงจำของอลิซเมื่อ 100ปีก่อน...
ออซนึกถึงคำพูดของ แมวเชสเชียร์ขึ้นมาได้...
"ที่นี่มีความทรงจำที่อลิซต้องการจะลบทิ้งมากที่สุดอยู่..."
ถ้าเช่นนั้นแล้ว ในที่แห่งนั้น อลิซได้แลเห็นสิ่งใดกัน...

ทันใดนั้นกิลจึงหันปืนเข้าใส่แจ๊ค
"ฉัน ในฐานะของผู้ติดตามของออซ ขอให้พาเขากลับมา...
เดี๋ยวนี้เลย!"
ทว่าแจ๊คกลับยิ้ม โดยไม่หวั่นเกรง
"แย่จังน้า เธอเนี่ย"

แล้วจึงเดินเข้าหาปืนนั้น ทำให้กิล
นึกถึงเรื่องที่ออซเอาปืนจ่อตัวเอง เมื่อพบกับซไว
จนทำให้กิลต้องชะงัก (นี่เพราะแจ๊คหน้าเหมือนออซอะเปล่าเลยยิงไม่ลงน่ะหนู =w=)

แจ๊คเห็นสบโอกาสจึงกล่าวกับกิล
"นี่ กิลเบิร์ต เธอเนี่ยจริงๆเลยนะ
ลืมไปแล้วหรือไง? เรื่องของฉัน
เรื่องในวันนั้นน่ะ ทั้งหมดนั่น
ลืมเรื่องที่ พูดเอาไว้แล้วหรือไง"

ทางด้านออซที่วนเวียนอยู่ในคฤหาสน์
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็พบเพียงซากศพนอนเรียงราย...
แต่แล้ว เขาก็ได้พบ...เด็กคนหนึ่ง...

"...ผม...ไม่ได้ผิดนะ...
นี่มัน...บาปของผมรึไงกัน..."
เสียงของเด็กน้อยร้องคร่ำครวญ...

ทันใดนั้นเอง เมื่อเด็กคนนั้นหันมา...
เป็นภาพเด็กชายตาสองสี ร้องไห้ท่ามกลางซากศพ...

ไม่จริง เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ก็นี่เป็น ความทรงจำเมื่อ 100 ปีก่อน
ออซถงับอุทานขึ้นในใจเมื่อได้เห็นหน้าเด็กคนนั้น

"ผะ...ผมไม่ได้ผิดนะ ผม..น่ะ... ทำเพื่อกิลนะ!!"
ทันทีที่ได้ยินชื่อสหายสนิท ทำให้ออซถึงกับหน้าถอดสี
"ไม่จริงน่า นั่นคือ วินเซนต์จริงๆหรอ"

ทันใดนั้นเด็กน้อยกลับหัวเราะ..
"...อย่างนี้นี่เอง ทั้งหมดนี่ มันคือตุ๊กตางั้นสินะ
หึ หึ ผมรู้แล้ว... ไอ้เรื่องพรรค์นี้น่ะ ผมรู้หมดแล้วล่ะ
ทั้งท้องฟ้า ผืนดิน ตัวผม ทุกๆคน ทั้งหมดนี่น่ะ
มันก็คือ บาปยังไงเล่า!!!"

เด็กน้อยสครีมแตกพลางควักลูกตา กับเครื่องในมาโยนเล่น
และควงกรรไกรในสภาพพร้อมจะจิ้มเบ้าตาศพหญิงสาวผู้โชคร้าย

"หยุดนะ!!"
ออซที่ดูท่าจะทนความโรคจิตของน้องหนูไม่ไหว
จึงรีบพุ่งเข้าไปขวาง
ทว่า...เด็กชายได้หายไป
ออซเลยจูบกองเลือดไปเต็มรัก

และเด็กชายคนนั้น ปรากฏตัวขึ้นอีกครา
แล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ราวกับจะชักชวนออซให้ตามไป
ออซจึงวิ่งตามไปพลางนึกถึงกิล

ถ้าหากว่านี่เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ100ปีก่อน
"แล้วทำไมกิลที่เป็นมนุษย์ธรรมดา ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

ระหว่างที่เดินไป ออซจึงได้นึกถึงเรื่องที่ซไวได้กล่าวเอาไว้...

"อบีสน่ะเป็นมิติที่บิดเบี้ยวของห้วงเวลา
ถึงจะหนีออกมาได้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นช่วงเวลาเดิมเสมอไป"

"เมื่อ100ปีก่อน ณ คฤหาสน์ซาเบรียนี้
อดีตเมืองหลวงซาเบรียต้องตกลงสู่อบีสด้วยน้ำมือของพวกบัสคาวิล
เมื่อ 15 ปีก่อน
ตระกูลเบซาริอุซพบกิลที่นอนสลบอยู่พร้อมด้วยบาดแผลเต็มตัว
อีกด้านหนึ่งตระกูลไนท์เรย์ก็ได้พบกับวินเซนต์ในสภาพที่ไม่ค่างกัน
ถ้าหากว่ากิลเคยอยู่ที่นี่จริงๆ
แล้วใช้เส้นทางที่เชื่อมอบีส มายังช่วงเวลาของเรา
เรื่องทุกอย่างก็จะลงล็อกแป๊ะ

นี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว
กิลเคยอยู่ที่นี่ มันจะล้อเล่นกันแรงไปหน่อยแล้วนะ"
เป็นคำพูดที่พรั่งพรูออกมาภายในห้วงคำนึงของออซ

ตัดมาทางด้านเหล่าแ_ดกันดีกว่า...
"ฉัน ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนายซักหน่อย
ไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้นเลยด้วย!"
กิลค้านเสียงแข็ง

แต่ทันใดนันกิลจึงนึกถึงสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้
ภาพแห่งอดีต เช่นเดียวกันกับที่ออซกำลังเผชิญอยู่
แจ๊คเห็นท่าจะไม่ดี

"นั่นสินะ...นายไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้นแหละ
ขอโทษนะกิล...ขอโทษจริงๆ...
ถ้านายลืมมันไปได้ก็คงจะดีแล้วล่ะ"

"เรื่องนั้นน่ะฉันรู้ดี รู้อยู่แล้วล่ะ แต่ว่า..."
สิ่งสุดท้ายที่อยู่ในห้วงความคิดของกิล ก่อนที่จะสลบลงไป...

"เรื่องในวันนั้น
ทั้งเธอ ทั้งอลิส
บาดแผลที่ไม่อาจลบเลือน ยังคงหลงเหลืออยู่กับพวกเธอตลอดเวลาสินะ..."
แจ๊คพูดขึ้น หลังจากที่กิลล้มพุบลงไป...

ทางด้านออซที่ไล่ตามวินซ์ อยู่จู่ๆคฤหาสน์ก็สั่นไหว
"แผ่นดินไหวงั้นหรอ"
เพดานคฤหาสน์ล่มลงมา
ออซหลบพ้นรัศมีอันตรายได้อย่างหวุดหวิดแล้วไล่ตามวินซ์ต่อไป
"นี่เราทำอะไรอยู่เนี่ย ไม่ได้มาเพื่อช่วยอลิซหรอกหรอ"

"แบบนั้นดีแล้วล่ะ" เสียงของแจ๊คดังขึ้นมา
"ตามไปทั้งอย่างนั้นแล้วเธอจะเจอกับอลิซเอง"

"ฮะ ฮะ ยอดไปเลยเนอะ
แบบนี้สินะบุพเพน่ะ
ทั้งๆที่ตัวฉันไม่ได้้รู้อะไรเลยซักอย่าง"
ออซพูดพลางหัวเราะแห้งๆ

"ไม่ใช่หรอก
มันคือพรหมลิขิตต่างหาก (ในเรื่องนี้ก็มีเหมือนกันแฮะ =w=")
เธอก็คือออซ ส่วนอลิซก็คือบีแร๊บบิท
พวกเธอต่างก็เชื่อมโยงกันด้วยโซ่ตรวนที่มิอาจตัดขาดได้

"เชื่อมกันอยู่
อะไรกัน ความรู้สึกเศร้าู่ ที่อัดแน่นอยู่ในอก
เรา...รู้เรื่องนี้กันหรอ?" ออซนึกในใจ

"..ออซ
เธอเป็นผู้ถูกเลือก
บางที เธอเองอาจจะต้องเป็นผู้ที่ต้องเจ็บปวดที่สุดก็เป็นได้"
แจ๊คยังคงกล่าวต่อไป

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคย...ก็ดังแทรกขึ้นมา...
"ออซ..."

"เสียงของอลิซ!
อยู่ที่นั่นหรอ"
ออซรีบเร่งฝีเท้าทันที เมื่อได้ยินเสียงนั้น

"...แต่ถึงกระนั้น นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอนั้นอยู่ใกล้ชิกับอลิซมากที่สุด
เธอจึงเป็นผู้ที่ต้องการที่จะรู้เรื่องทุกอย่างให้มากที่สุดด้วย"
แจ๊คกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ราวกับรับรู้...
ภาพที่ออซจะต้องได้เห็น

"อลิซ!"
ออซพุ่งพรวดเข้ามาในห้องชั้นบนสุด
ทว่า...
สิ่งที่รอเขาอยู่นั้น ไม่ใช่อลิซที่ยิ้มแย้มเช่นทุกครั้ง...

"อะ...ลิซ...?"
ออซพูดเสียงตะกุกตะกัก ราวกับจะไม่ยอมรับ
สิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า...
อลิซในสภาพโชกเลือด นอนล้มตึงอยู่ตรงหน้าออซ!!
เมื่อออซได้เห็นสิ่งนั้น เข้าถึงกับผงะไปชิดผนังห้อง...

ภายใต้ห้วงคำนึงอันสับสน...
เสียงของแจ๊คดังขึ้น เพื่อเฉลยเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้า..
"ในตอนนั้น
เด็กคนนั้นก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน
ในวันนั้นเมื่อ100ปีก่อน ณ ที่แห่งนั้น
ที่ที่เด็กคนนั้นถูกสังหาร"

==========================================

จบไป 1 ตอน ขอตัวลาละนะครับ

อยู่ม.6 เนี่ยช่างยุ่ง งานรอบตัวจริง TTwTT พบกันใหม่เอนทรีหน้านะครับ~