[Trans] TRC 191 คำมั่นสัญญาเจ็ดวัน

posted on 01 Jun 2008 09:30 by hozenki in Translation

กลับมาพบกันอีกแล้วนะฮะ~

หนนี้มาพร้อมกับแปลTRC 191 ตามที่บอกในเอนทรีก่อนครับ

หนนี้อาการกระแดะยังต่อเนื่องแปลจากยุ่นสดอีกแล้ว~

(เอาไปเทียบกับของพลอยซัง ในบอร์ดCF แล้วครับ

รับรองว่าไม่ได้แปลเอามันส์ หรือดำน้ำแน่ครับ - -")

แล้วหนนี้ลองเอาแบบมีบทบรรยายดูด้วย จะรอคอยเสียงตอบรับ

ว่ามันจะเวิร์ครึเปล่า? =w= ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ~

ขอให้สนุกกับการอ่านครับ~

หมายเหตุ : ตอนนี้ยังคงโซตะต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว~ >w<

======================================

Chapitre 191 คำมั่นสัญญาเจ็ดวัน

- เด็กหนุ่ม ผู้ซึ่งจะกลายเป็นนักรบไร้นาม...
จักไม่หยุดที่จะก้าวเดินต่อไปตามเส้นทางนั้น -

(หน้าเปิดน้องเชา นะ...น่าร้าก~! >w<
น่าจับกดน้ำตกข้างหลังจริงๆให้ดิ้นตาย~)

"คนที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาขององค์หญิงซากุระ
องค์หญิงเองก็จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเขาเช่นกัน
รวมทั้ง
อนาคตที่เปลี่ยนแปลงไป..."
ฟูจิทากะกล่าวขึ้น เบื้องหลังของเด็กทั้งสองที่เดินจากไป

นาเดชิโกะจึงกล่าวเสริมขึ้นมา
"พวกเราต้องเชื่อมั่น ในตัวเด็กๆพวกนั้น"

"นั่นสินะ..." ฟูจิทากะตอบรับคำพูดนั้น

ตัดมาทางด้านเหล่าโซตะทั้งหลายกันดีกว่า~
น้องซากุพาน้องเชามายังท้องพระโรง พร้อมกล่าวเชิญทันทีที่เปิดประตูออก
"เอ้า นั่งลงสิจ๊ะ"

"อย่างที่คิดเลย!"
น้องซากุกล่าวขึ้นทันทีที่เห็นสำรับอาหารที่เตรียมเอาไว้

"พูดเรื่องอะไรหรอ?" น้องเชาถามด้วยใบหน้างุนงง

"ตอนนี้น่ะ ฉันอยู่ระหว่างพิธีชำระล้าง
ก็เลยจะทานอย่างอื่นนอกจากพวกผลไม้ แล้วก็ยาสมุนไพรไม่ได้
แต่ว่าดูนี่สิ!
ยังมีเนื้อ เพรีย แล้วก็โคค๊อตด้วย! (มันคือชื่ออาหารของอาณาจักรโคลวหรอ = =a)
ฉันว่าท่านแม่คงมองเห็นในความฝัน แล้วเตรียมของพวกนี้ไว้ให้เธอล่ะ"
น้องซากุกล่าว พลางชี้ให้ดูอาหารที่จัดไว้บนโต๊ะ

"...ยอดเลย!
คุณแม่ของผมเองก็มองเห็นอนาคตในความฝันได้
แต่ว่าท่านเล่าว่าก่อนที่ผมจะเกิดพลังนั่นก็แทบจะหายไปแล้วล่ะ"
น้องเชากล่าวด้วยใบหน้า...โซตะ >w<

"งะ...งั้นหรอ!"
น้องซากุตอบรับ แล้วก็มีเครื่องหมายคำถามขึ้นหน้าเพราะถูกน้องเชาจ้องตาไม่ะพริบ
น้องเชาคงจะแลเห็นเครื่องหมายคำถาม จึงกล่าวขึ้น
"ชื่อของคุณแม่
...ก็คือ ซากุระเหมือนกัน"

"เอ๋?" คราวนี้เปลี่ยนเป็นเครื่องหมายตกใจ...

"แถม...เธอยังดูคล้ายๆกับคุณแม่สมัยที่ท่านยังเด็กด้วย"
เชารันกล่าวเสริมขึ้น เมื่อเห็นว่ายังมีสัญญาณของเครื่องหมายตกใจอยู่

"ฉันน่ะหรอ?" น้องซากุถามย้ำความแน่ใจ

"อื้ม" น้องเชาตอบด้วยเสียงหนักแน่น

"นี่คงจะไม่ใช่...
แค่เรื่องบังเอิญสินะ?
ฉันว่านี่ก็อาจจะเป็นพรหมลิขิตด้วยเหมือนกัน..."

"......"
จากคำพูดของน้องซากุ ทำให้น้องเชาถึงกับเงียบไป...
และน้องซากุก็ทำลายความเงียบด้วยการกล่าวขึ้นมาว่า
"แต่ว่า ชื่อของฉัน..."

"เอ๋?"
ขณะที่เครื่องหมายคำถามเปลี่ยนไปที่น้องเชา
น้องซากุก็ดันส่ายหัวตัดบทไม่พูดต่ซะงั้น - -"
แล้วจึงเริ่มทำการเบี่ยงประเด็น โดยถามต่อไปว่า
"ให้ฉันเรียกเธอว่าเชารันได้มั้ย?"

".....
...ได้สิ"
น้องเชาเว้นวรรค ก่อนตอบหน้านิ่ง
(ทำไมศัพท์มันแนวการเมืองขึ้นทุกบรรทัดงั้นละเฮ้ย?)

"...เชารัน!"
น้องซากุเรียกเสียงใส ทำให้น้องเชาถึงกับ...!!!

แต่ทว่าดีใจได้ไม่นาน ก็มีเสียงโครมครามดังขึ้น

"ปล่อยให้คนนอกมาในี่สถานที่ชำระล้างได้ยังไงกัน...!"
ชิชะ! ท่านพี่หวงน้อง โทยะ ดันเข้ามาขัดจังหวะซะได้ -*-
และแน่นอนว่าไม่มาเดี่ยว ต้องมาพร้อมยูกิโตะอยู่แล้ว
(ทำไมต้องมาแพ็คคู่ล่ะ? ตัวติดกันหรอ? - -")

"ท่านพี่! ยูกิโตะซัง!"
น้องซากุพูดขึ้น โดยมีน้องเชาตีหน้าตกใจเป็นแบ็คกราวน์

"...เป็นไอ้หนูนี่เองงั้นเรอะ?"
ท่านพี่พูดขึ้นด้วยใบหน้าสุดเซ็ง แต่ข้างหลังยูกิโตะกลับทำหน้าเซ็งกว่า

เมื่อได้ยินดังนั้นน้องเชาจึงจ้องเขม็งใส่คนที่เรียกตนว่า"เจ้าเด็กนี่"
แล้วทั้งคู่จึงเกิดอาการประสานสายตาเขม็งใส่กัน
จนไฟสปาร์คปานจะกัดกันให้ได้ (ท่านพี่ไม่ถูกกับน้องเขยซักเรื่องเลยแฮะ - -")

"ท่านพี่!"
"โทยะ!"
น้องซากุ กับยูกิโตะต้องรีบทำการ"ห้ามทัพ"ก่อนจะลงมือกัดกันจริงๆ

"สายันต์สวัสดิ์" ยูกิโตะทักทายน้องเขา

"สายันต์สวัสดิ์ครับ" น้องเชาทักตอบอย่างสุภาพสุดๆ

"รู้สึกไม่เหมือนกับเจอกันหนแรกเลยนะ
เพราะว่าเหมือนฉันจะเคยพบเธอในความฝันมาแล้ว"

"คุณเองก็เป็นนักอ่านฝันรึครับ?"
น้องเชาถามขึ้นทันทีที่ยูกิโตะพูดจบ

"แต่ฉันเห็นได้แค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง
ไม่ได้เก่งนักหรอกนะ"
ยูกิโตะตอบแบบถล่มตัวสุดๆ

"ในอาณาจักรโคลวนี้น่ะ ยูกิโตะซังมีพลังเป็นรองแค่คุณแม่เท่านั้นล่ะ"
ขนาดน้องซากุยังต้องชม

"ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก!" ยังถล่มตัวไม่เลิก

"พวกนักบวชก็พูดกันแบบนี้ละน้า" โทยะพูดแทรกพร้อมปรายสายตามา
ทางยูกิโตะ ดูท่าจะทนการถล่มตัวเกินเหตุไม่ไหว

"พลังที่หลับใหลในตัวองค์หญิงซากุระน่ะ แข็งแกร่งกว่านี้ตั้งเยอะ"
ยูกิโตะเลยหันไปชมน้องซากุแทน จนน้องซากุหน้าแดงแปร๊ด~

"แต่ว่าหนูมองไม่เห็นความฝันเกี่ยวกับอนาคตนี่นา
ยังทำอะไรไม่ได้เลย
หนูก็แค่พอจะอ่านความคิดของสิ่งมีชีวิตแค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง"
น้องซากุพูดขึ้นทั้งๆที่ยังหน้าแดงไม่หาย

"ความคิดของสิ่งมีชีวิต?" น้องเชาถามขึ้น

"อย่างพวกต้นไม้ ดอกไม้ แล้วก็นก
แต่ว่า ฉันจะอ่านความคิดของสายน้ำได้ดีที่สุดน่ะ"
น้องซากุยังคงอธิบายต่อ

"นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยหรอกนะ"
น้องเชาแทรกเสียงเรียบ

"เอ๋?"

"เธอเข้าใจความคิดของสิ่งที่ไม่สามารถพูดได้
มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยหรอกนะ ผมว่ามันยอดมากเลยล่ะ"
น้องเชาตอบไปอย่างเท่!

"ข..ขอบคุณนะ!"
ทำให้น้องซากุถึงกับหน้าแดง พอน้องเชาเห็นก็พลอยหน้าแดงตามไปด้วย
ซึ่งแน่นอน มันช่างแลดูขัดลูกหูลูกตาท่านพี่เป็นอันมาก

"รีบๆไปกินซะไป๊ ไอ้หนู"
"...."
ท่านพี่มาขัดจังหวะพร้อมสั่งน้องเชา
จึงเกิดการสปาร์คกันรอบสอง...
(ลูกตาน้องเชาตอนนี้ แลดูละม้ายคล้ายเบรคคุงแบบSDมากมายอ่ะ)

หลังทานอาหารเสร็จเรียบร้อย
น้องเชากับซากุจึงได้ทำการลี้ภัยมาอยู่กันที่สวน
"ขอโทษด้วยนะ ที่ท่านพี่..."
"ไม่เป็นไรหรอก"
น้องซากุตั้งใจกล่าวขอโทษ แต่ถูกน้องเชาแทรกก่อนพูดจบ

"เค้าเป็นคนขี้แกล้งแบบนี้แหละ
แต่ว่าวันนี้ดูจะเป็นหนักกว่าทุกทีนะ"
ซากุยังพูดถงท่านพี่ต่อ น้องเชาจึงทำการจินตนาการถึงท่านพี่ไปต่างๆนานา

"นี่ เชารัน!" น้องซากุทักก่อนที่น้องเชาจะเตลิดไปมากกว่านี้

"อะไรหรอ?" ได้ผล น้องเชารีบตอบจนความคิดระเบิดปุ้งหายไป...

"เธอจะอยู่ที่อาณาจักรโคลวได้ถึงเมื่อไหร่หรอ?"
จากคำถามของน้องซากุ ทำให้น้องเชานึกเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งขึ้นมาได้

"ด้วยการพาข้ามมิตินี้เธอจะสามารถไปยังอาณาจักรโคลวได้
เป็นเวลา 7 วัน
เมื่อเวลานั้นหมดลง เธอก็จะต้องกลับมายังโลกที่เธออยู่
แล้วเธอจะทำเช่นไรต่อไป
นั่นคือสิ่งที่...เธอต้องเลือก"
นั่นคือสิ่งที่...อาเจ๊จอมขูดรีดกล่าวก่อนจากมา

"7 วัน" น้องเชาตอบไปตามนั้น

"แล้วหลังจากนั้น เธอก็จะกลับบ้านหรอ?" น้องซากุยังคงถามต่อ

"ผม ยังไม่รู้เลย" น้องเชาตอบไปอย่างจนปัญญา

"คุณพ่อคุณแม่ของเธอก็รอคอยเธออยู่ใช่มั้ย?"
น้องซกุพูดขึ้นด้วยใบหน้าซึมๆ ก่อนที่จะปิ๊งไอเดีย

"อ๊ะ ใช่แล้ว!
เธอคิดรึยังล่ะว่าจะพักอยู่ที่ไหนในระหว่าง 7 วันนี้?"

"ยังเลย" น้องเชาตอบตามตรง

"งั้น อยู่ที่นี่มั้ยล่ะ!?" น้องซากุรุก! เอ้ย! กล่าวชักชวน

"แต่ว่า..." ด้วยความขี้เกรงใจทำให้น้องเชามิอาจตบปากรับคำในทันที

"ฉันว่าท่านพ่อ ท่านแม่คงอยากให้เธออยู่ด้วยเหมือนกัน!
แล้วถ้าท่านพี่ตามมาตอแยละก็ ฉันจะคอยช่วยเธอเอง!
(ฉันไม่ยอมแพ้เค้าหรอก!)"
น้องซากุรีบตอบอย่างขึงขัง เมื่อพูดถึงท่านพี่

"เธอเนี่ยเข้มแข็งจังนะ"
น้องเชากล่าวชม พร้อมยิ้มสุดหูรูด
ทำให้น้องซากุเกิดอาการหน้าแดง ก่อนที่จะขอร้องเช่นเดิม

"นี่ จะอยู่ได้มั้ยล่ะ?"

"...ได้สิ" น้องเชาตอบด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณนะ!" ทำเอาน้องซากุดีใจสุดๆ

"ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณน่ะ" น้องเชาก็ยังคงเกรงใจเหมืนเดิม

"ดีจังๆเลย!
ถ้าฉันไม่ต้องทำพิธีแล้ว ก็จะกลับไปหาเธอที่ปราสาทได้!
ถึงฉันจะพาเธอเดินชมเมืองไม่ได้ แต่ถ้าเธออยู่ในปราสาทละก็
เราก็จะอยู่ด้วยกันได้ไงล่ะ!"

"นั่นสินะ" น้องเชายิ้มตอบ
น้องซากุเลยทำมงกุฏใบโคลวเวอร์ร่วง เอ้ย!สวมให้

"ถึงฉันจะแตะตัวเธอไม่ได้
แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ"
"ขอบคุณนะ"
น้องเชาและซากุกล่าว พลางยิ้มให้กัน...

...ในค่ำคืนนั้น...
ณ สถานที่ชำระล้างในโบราณสถาน แห่งอาณาจักรโคลว
ดวงจันทราที่สะท้อนอยู่บนผืนน้ำ ก็ได้สั่นไหวอย่างประหลาด
ราวกับจะตอบรับ เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น...

- เกิดอะไรขึ้น ณ สถานที่ชำระล้างขององค์หญิงแห่งนี้กันแน่? -